عاطفه سیف / فعال حقوق حیوانات
وقتی صحبت از شکار به میان می آید اصولا نمیتوان و نباید از اخلاقیات سخن گفت چرا که هنگام گرفتن اسلحه به روی جانداری بی دفاع اخلاقیات معنایی ندارد.
بدیهیست که شکار و تعرفه های فروش مجوز آن به شکارچیان داخلی و به ویژه خارجی درآمد زیادی برای ذی نفعان آن از جمله قرقداران،دلالان فروش و اجاره مجوز شکار به شکارچیان خارجی،کوله کشان و تمامی افراد و جمعیتهایی دارد که کلاهی از این نمد عایدشان میشود؛ درآمدی که به بهای گزاف گرفتن جان حیوانات و چپاول حیات وحش تمام میشود اما سعی میشود که شکار و کشتار حیوانات تحت لوای عناوین فریبنده ایی همچون شکار تروفه ، شکار ورزشی، شکار پایدار یا حفاظت مشارکی نه تنها عادی بلکه نیکو جلوه داده شود اما کسی هرگز به شما نمیگوید که شکار تروفه یا حفاظت مشکارکتی یا شکار پایدار در واقع چیست؟!!
شکار تروفه چیست؟!!
اگر از یک طرفدار شکار بخواهید تعریفی از شکار تروفه به شما بدهد خواهد گفت که شکار تروفه یعنی شکار حیوان پیری که گله او را طرد کرده یا اگر در گله است امکان جفتگیری را از جوانترها میگیرد اما در واقع شکار تروفه یعنی شکار پیرترین عضو یک گله یا حیوان پیریست که از قبل شناسایی شده است برای به دست آوردن شاخ،سر،سم و اعضای،حیوان به عنوان نشان پیروزی و فتح برای یک شکارچی تا به خود مفتخر باشد که توانسته حیوانی که سالها زندگی کرده و از پای در نیامده است را از پای درآورد و این یعنی نابودی صاحب ژنی که میتواند از خود نسلی دوام آورنده را بر جای بگذارد بنابراین شکارچی حتی با شکار یک حیوان پیر صاحب ژنی مقاوم را از بین برده است و حتی،اگر آن حیوان سمداری باشد که گله او را طرد کرده است شکارچی طعمه گربه سانان حیات وحش را میکشد و این کار غیر علمی و غیر اخلاقیست.
شکار پایدار
عنوان فریبنده ی دیگری برای توجیه کشتار حیوانات است که میگوید شما میتوانید مجوز شکار درصدی از جمعیت حیات وحش را صادر کرده و از عایدی آن برای باقیمانده جمعیت هزینه کنید تصور آنکه پدری خونبهای فرزندی را هزینه سایر فرزندان نماید اصولا دردناک و غیر اخلاقیست چه بسا این درآمد عاید کسانی میشود که دغدغه ایی برای حفاظت از حیات وحش و احیای آن را ندارند
نکته بعدی آن است که عده ایی شکار را روشی برای حرکت رمه و ممانعت از شیوع طاعون در گله سمداران میدانند که این توجیه نیز از اساس غلط است.
طاعون نشخوارکنندگان PPR
طاعون نشخوارکندگان نوعی بیماریست که از دام به گله سمدار علفخوار حیات وحش منتقل میشود و مادامی که گله داران به طریق سنتی به جای تهیه علوفه و تغذیه دام خود با علوفه خریداری شده اقدام به چراندن گله دام در زیستگاه حیات وحش مینمایند و آبشخور دام با حیوانات حیات وحش یکیست انتقال این طاعون از گوسفند به گله سمدار اجتناب ناپذیر و تنها راه پیشگیری از آن واکسیناسیون گله های دام است.
حفاظت مشارکتی
و اما حفاظت مشارکتی که عنوان فریبنده دیگری برای به یغما رفتن حیات وحش ایران است چیزی نیست جز تبدیل اراضی ملی به قرقها(شکارگاههای)اختصاصی.طبق آیین نامه حفاظت مشارکتی هر شخص حقیقی یا حقوقی میتواند با ایجاد قرق، گونه های حیات وحش حتی گونه های در حال انقراض را پرورش داده و سپس تا سی درصد مازاد پرورش را صادر یا شکار کند.البته که در این قرقها که با فاصله کمی از مناطق حفاظت شده ایجاد میشوند حتی گونه ایی پرورش داده یا احیا نمیشود بلکه تنها با احداث آبشخور و علوفه ریزی جمعیت حیات وحش از مناطق حفاظت شده به سمت قرق جذب شده و تراکم جمعیت در قرق بالا رفته و با ارائه آمار پوشالی مجوز شکار گرفته میشود.
سانتی متر در دست کیست؟!!
سازمان حفاظت محیط زیست ایران امسال در اقدامی شوکه کننده فهرست تعرفه های فروش مجوز شکار سمداران به شکارچیان خارجی را منتشر کرد که قیمت مجوز شکار بر اساس فاکتورهای خاصی از جمله طول شاخ سمدار متغیر بود شوکه کننده تر آنکه قیمت مجوزها با قیمت فروش مجوز در دهه نود مقایسه شده و سازمان حفاظت محیط زیست به خود بالیده بود که برای فروش مجوز شکار به شکارچیان خارجی امتیازات ویژه ایی قائل شده و قیمتها نسبت به دهه نود کاهش چشمگیری داشته تا حیات وحش کشور با تعرفه های ارزانتری مورد اصابت اسلحه شکارچی قرار بگیرد؛سوای غیر اخلاقی و شرم آور بودن کل پروسه نکته دیگر این است که سانتی متر در دست کیست؟!!چه کسی قرار است سن و طول شاخ سمدار را محاسبه کند و اگر در این محاسبه اشتباهی رخ دهد قرار است شکارچی جریمه ایی پردازد یا مابه التفاوت قیمت را برای سازمان حفاظت محیط زیست کارت بکشد؟!!
شوکه کننده است که سازمانی که طبق عنوانش باید در تلاش برای حفاظت از محیط زیست و حیات وحش و کل حیوانات باشد به فکر کسب درآمد از محیط زیست به بهانه رونق کسب و کار جوامع محلی است حال آنکه وظیفه اشتغال زایی برای جوامع محلی جزو شرح وظایف این سازمان نیست و حضور شکارچیان ریز و درشت خود باعث کینه توزی شکارچیان محلی نسبت به حیوانات نیز میشود.
با توجه به آنکه از منظر دین مبین اسلام و طبق فتوای مراجع عظام شعیان شکار به جهت تفریح حرام است و در عصر کنونی شکار دلیلی جز تفریح کردن نمیتواند داشته باشد پس چنین کسب درآمدی از نظر شرعی مشکل دارد و با این حال سازمان حفاظت محیط زیست حتی اقدام به صدور مجوز شکار کبوترسانان نیز کرده است که اقداماتی از این دست نشانه رفتن اسلحه به سمت زیستمندان را عادیسازی میکند.
متاسفانه اخیرا حضور طرفداران شکار در مناسب بعضا کلیدی سازمان حفاظت محیط زیست تمام امید دغدغه مندان به بهبودی شرایط حیات وحش را بر باد داده است و آینده خوبی برای آن پیش بینی نمیشود.
